این گونه نوشتن این غزل به منظور عدم قطع ارتباط واژگان در جمله ها بود. تجربه ای مربوط به چهار پنج سال پیش. به هرحال این یک غزل است:

 سه نقطه ... سکسکه....ساکت !  

خطی سياه و ممتد و ترانه ی يک مردِ مست و سر در گم :

« تلو تلو »

و سپس آسمان مرده و غم   گرفته ای که نمی بارد از لجِ مردم

شما, بله, خودتان, خانمِ قشنگِ سياه !

که روی لحنِ صداتان نشسته يک کژدم

چرا نگاهِ شما راه می کشد هر شب

از اين کويرِ ترک خورده تا حوالیِ رُ م

و بعد , مست -همان مستِ سطرِ اولِ شعر-

نگاه کرد به دختر

نگاه کرد به خُم

و ديگر هيچ صدايی نيامد الّا دف

تُ تُم  تُ تُم   تُ تُ تُم تُم    تُ تُم   تُ تُم    تُم تُم